گردباد

Girl, girl I'm goin' outta my mind
And even though I don't really know you
I must've been runnin' outta time
I'm waiting for the moment I can show you
And baby girl I want you to know
I"m watching you go
I'm watching you pass me by
It's real love that you don't know about

Every night when I would go to sleep
I couldn't stop dreaming about you
Your love has got me feeling kinda weak
I really can't see me without you
And now you're runnin' round in my head
I'm never gonna let you slip away again
It's real love that you don't know about

Every now and then when I watch you
I wish that I could tell you that I want you
If I could have the chance to talk wit cha
If I could have the chance to walk wit cha
Then I would stop holding it in
And never have to go through this again, again
It's real love that you don't know about

Girl, girl I'm goin' outta my mind
And even though I don't really know you
I must've been runnin' outta time
I'm waiting for the moment I can show you
And baby girl I want you to know
I"m watching you go
I'm watching you pass me by
It's real love that you don't know about

Today when I saw you alone
I knew I had to come up and approach you
Cuz girl I really gotta let you know
All about the things you made me go through
And now she lookin' at me in the eye
And now you got me hopin' I ain't dreamin' again,

Again
It's real love that you don't know about

Every now and then when I watch you
I wish that I could tell you that I want you
If I could have the chance to talk wit cha
If I could have the chance to walk wit cha
Then I would stop holding it in
And never have to go through this again, again
It's real love that you don't know about

Girl, girl I'm goin' outta my mind
And even though I don't really know you
I must've been runnin' outta time
I'm waiting for the moment I can show you
And baby girl I want you to know
I"m watching you go
I'm watching you pass me by
It's real love that you don't know about

You're the one that I want and no one can take

It from me
No, no, no, no, no
Even though I don't really know you
I got a lot of love I wanna show you
And you'd be right there in front of me
I can see you passin' in front of me
No, no, no
Girl I need your love
Baby I need your love

که را یارای آن است که
دست در جیب بارانی پارسالش فرو برد
بعد از آن‌که بلیط کهنه و از یاد رفته‌ی سینما را
در آن یافت
بی‌آنکه دستش در جیب بارانی
آن دست دلنواز را بیابد
که در آن لحظه‌ی شیرین گریزپا
با او به بازی بود.

غاده السمان

شنیدم آیس‌پکت را کسی خورد برادر غیرتت کو؟
و گوشت ناگتت را ناکسی برد برادر غیرتت کو؟
دلم از قتل عام هر تازه گل افسرد  برادر غیرتت کو؟
الا یا مرتضی پس املت و آبگوشتت کو؟ برادر غیرتت کو؟

خوشا آن روز که فنی جای ما بود برادر همتت کو؟
محل آذر و تیر و خون و چای ما بود برادر همتت کو؟
دانشگاه تهران، کعبه‌ی دلهای ما بود  برادر همتت کو؟
خدایا! رفت نعمتت، نعمتت کو؟ برادر همتت کو؟

کنون یاران ما را به هات‌چاکلت و دیزین می‌برندی برادر هیبتت کو؟
به هتل نارجستان و رختخواب می‌کشندی برادر هیبتت کو؟
نشتستی روی صندلی لهستانی هی می‌خندی برادر هیبتت کو؟ 
رفت عشقت با بنز و بی‌ام‌دبلیو برادر هیبتت کو؟

میز بلوط، صندلی لهستانی، هات چاکلت. ساموئل بکت بر دیوار. من این حس را می‌شناسم. نه نگو نمی‌آیی. میز بهار را چیده‌ام. ببین، یک دفترچه دارم که در آن فقط نوشته‌های مرموزی را که خیلی دوست دارم می‌نویسم. جای غریبی است. فضایی وهم‌آلود و اساطیری. پر از جادو و انرژی‌هایی ماورای‌طبیعی. همچون ساکنان غیر مقیمش، غیر طبیعی.

راه رفتن‌های گیج و ویج، کعوج و معوج در راهروی بخش طبقه‌ی اول خود یکی از خلسه‌وارترین لحظه‌هاست. خواب کرم‌های سیاه بزرگی را دیدم که سرشان را خودم قطع کرده بودم. گفت این دیوید لینچ لعنتی خیال ندارد دست از سرت بردارد. این روح خسته هر شب، جان کندنش غريزیست. لعنت به اين خودآزار، سيگار پشت سیگار.

کوچه و باروت و اصرار. خونی پاشیده شده بر دیوار. رد پایی بر آوار. این قصه پر غصه تکرار. دیگر در کافه‌ها نمی‌توان سیگار کشید. باور می‌کنی؟ امریکا دارد مریخ را می‌گیرد. با نانو تکنولوژی و سلول‌های بنیادی تمام تاریخ را پشت سر گذاشته‌اند.  

سیگار کشیدن در کافه‌ها غدقن. رقص دو سایه بر هم بر دیوار قدغن. گوش کردن دِ وال پینک فلوید قدغن. مرگ به وسیله خودکشی قدغن. بوسیدن پیشانی تو در کافه متروک قدغن. دیدن آسمان آبی قدغن. حرف زدن از خاکستری قدغن.  

بلند خندیدن سر کلاس قدغن. گریه کردن از رفتن تو قدغن. ورود افراد بد حجاب قدغن. مزه درد را چشیدن قدغن. خوشحال بودن قدغن. ناراحت شدن قدغن. نفس کشیدن قدغن. به دنیا آمدن قدغن. از دنیا رفتن قدغن. نمایش علی سنتوری قدغن. سیاه نمایی قدغن. سیاه پوشیدن قدغن. این روزها همه تپش نگاه می‌کنند شما چطور؟

تو شهری که تو نیستی. خیابون شده خالی. دیگر هر چه می‌بینم شده رنگ خیالی. رنگ عسل موهایت خواب را از چشمهای خواب زده‌ام ربود. گیلاس گونه‌ها و صورتی‌های گفتار، کمی دیگر بگو، تا تاراج‌ام کنی.

شبانه بر دفترت بنویس: آه و بوسه و اشک. و یک چیز دیگر، سوختن. امروز پنج عصر. کافه گودو فضایی انتزاعی داشت. من که دیر رسیدم سر قرار. تو زود رفتی و این جزای من بود.

همه‌ی دختران باید
شعری داشته باشند که برای آنان نوشته شده باشد
حتا اگر لازم باشد برای این کار
آسمان به زمین بیاید.

ریچارد براتیگان

علی فوری در میان قفسه‌ها می‌گردد، بطری عرق سگی را با دست چپ بالا می‌اندازد و به نقطه‌ای دور در پشت‌بام‌های شهر چشم می‌دوزد. انگار فکری به کله‌اش می‌رسد، بر می‌گردد سر تلفن و شماره می‌گیرد... پیغامگیر خانه مادر هانیه جواب می‌دهد، می‌گوید پیغام بگذار، علی با بغض پیام می‌گذارد:

باز یه پیغام دیگه از علی بدبخت، از علی تنها، علی پرغم، امشب ریختن تو عروسی زدن سازمو لت ‌و ‌پار کردن، خودم رو علیل و چلاق کردن. فقط به همین احتیاج داشتم... مهم نیست. دنبال پماد سالیسیلات گشتم که تو بعضی وقتا روی دست‌ و ‌پام می‌مالیدی؟ کجاست؟ مهم نیست. تمام این حرفها بهانه است، بهانه‌های عاشقانه است... .

تنهای بی‌سنگ صبور، خونه سرد و سکوت و کور... توی شبات ستاره نیست، موندی و راه چاره نیست... اگر که هیچ کس نیومد، سری به تنهاییت نزد، اما تو کوه درد باش، طاقت بیار و مرد باش... . 

 

با توام همیشه تنها
آخرین حس معاصر
بهترین شب شبِ قطبی
حاشیه‌نشین طاهر

صاحب مجلس ختمم
تو قرنطینه تشویش

تو شب کت بسته من
جز خودم چیزی نمونده
درب داغونم و تنها
آسمون ماه و تکونده

کفترای پشت بومی
یکی زنگی یکی رومی
هموشن جلد زمستون
با سرو کله خونی

می‌شنوی ترکش شعرُ
تو این منطقه مین
تن خمپاره تو باغچه‌اس
ولی ما به کوچه بدبین

این منم همیشه دریا
فرزندِ کتاب و گیتار
عاشق سرباز گمنام
کوچه و باروت و اصرار

اول صف واسه قصه
قصه‌های بی‌طرفدار
حالا تو خانه زمینگیر
ته خط گوشه دیوار

سر ظهر تو خواب مردم
حلق تو پر از پَر پرنده است
بسه هرچی حرف شنیدیم
ایندفعه تکان دهنده است

دلم برای یک مردن
بدون مقدمه تنگ شده
دوست دارم
یک جور خوب کلکم کنده بشه
هوای بارانی
زمین خیس خیس
شاید یک روز
گم شدم در خوابی دور
وقتی آب داغ باشد
لبه‌ی تیغ درد نمی‌آورد
در این زمستان لوتی‌کش 
کاش به جای آب
لب تو داغ باشد

امشب بعد از مدتها 
وقتی روی پرده سینما فرهنگ دیدمت
ریمل پشت پلکات
سایه پشت چشمات
سیاه بود مثل رنگ موهات و شعرات
از تیغ به تیر رسیدی دختر
برای همینه که تیغ انداختی گردنت
گوله مزش بیشتره
بدن اثیریت هنوزم اثیره
تو هیچ وقت اسیر کسی نشدی
همینه که اثیریت می‌کنه
می‌گم تو به زندگی و مرگ همزمان رودست می‌زنی
صبر کن، خاکم اسیر خودت می‌کنی
امشب روی پرده سینما
همان اثیری اسیر نشده بودی
می‌بینی ما حالمان خوش نیست
ما طبیعی نیستیم
ما عاشق‌ هم‌ نيستيم‌، ما معتاد هم‌ هستيم‌
امشب روی پرده
موهای تراشیده‌ی سرت می‌گفت: خودتی
چشمای خمارت می‌گفت: خودتی
پاهات. لعنتی. پاهات هم می‌گفت: خودتی
راه رفتن تو نفس از آدم می‌گیرد
امشب وقتی دیدمت یاد پرلاشز افتادم
یاد متروی سانژقمن، یاد کوچه شامپوینه
ساختمان مکرر، پلاک ۳۴
تو خود جنسی، اصل جنس
تو قیمت نداری، بی‌قیمتی
تو یک کبریت روشنی
که برای به آتش کشیدن یک دریا بنزین کافی هستی

پارچه‌ی سفید را کنار بزن
جرات داشته باش
او را می‌شناسی

از نفس افتاده‌ی تنها
بلند قامت خمیده
دیگر چهره‌‌ی آرام و خسته‌اش
در هاله‌ای از دود سیگار پنهان نیست.

ناگهان قل خوردم امشب در كفن عالیجناب
خوف دارم از مرور اين سخن عالیجناب

عاشقم كرديد و رفتيد و غزل تزريق شد
در شعورم مثل خون اهرمن عالیجناب

خودكشی كردم پس از بدرودتان در آینه
اعترافی تلخ با ضعفی خفن عالیجناب

آن تپانچه، یک گلوله، این شقیقه، حكم تیر
يادتان می‌آيد اصلن اسم من عالیجناب؟!

عشق را تفسیر كرديد از ازل تا آن اتاق
با ولع از تیشه بر سر كوفتن عالیجناب

یادتان می‌آيد آن شب بحث‌مان حول چه بود؟
حول افلاطون و عُشاق كهن عالیجناب

من كه قلابم به قلاب شما افتاده بود
دفن گشتم در شما بی‌گوركن عالیجناب

من كه از جغرافی بد اخم‌ها می‌آمدم
بی‌هوا عاشق شدم از روح و تن عالیجناب

خب شما جذاب بودید و سخن‌دان و بلد
لحن‌تان ذاتن پر از مُشك خُتن عالیجناب

جانم از شوق زیارت پشت لب‌ها حبس بود
لب گشودم جان بر آمد از دهن عالیجناب

با شما كمبودهایم رنگ عرفان می‌شدند
چشم‌تان ناموس بود عین وطن عالیجناب

عاشقم كرديد، نفرين بر شما... "انديشه" مُرد
یادتان می‌آيد اصلن اسم من عالیجناب؟

به اندازه تخت‌جمشید بین ما فاصله بود. توی آن تاریکی داشتم نگاهش می‌کردم. صورت و چشمهایش هنوز خمار بودند. داشت سوار ماشین پارک شده آن طرف خیابان می‌شد. می‌دانم فیزک ثابت می‌کند که او نمی‌توانست مرا ببیند. آخر به اندازه خیابان تخت‌جمشید بین ما فاصله بود.

تازه تاریکی هم بود. یک‌سال نشنیدن نفس همدیگر هم بود. ولی دید. یک لحظه برگشت بهم نگاه کرد. چشمهایش را تا زمانی که سوار ماشین شد از چشمهایم برنداشت. مثل شکارچی بود که شکارش را بو می‌کشد. لعنت به تو که خیلی نابی. هنوز هم لذت نابی لعنتی.

دخترهای زیبا
تنها دخترهای زیبا خودکشی می‌کنند
و خودکشی یعنی رقص

دخترهای زیبا
در مقابل مرگ زودتر اسلحه می‌کشند
و اغواگرها همیشه اغواگر هستند
حتی در دوئل

دخترهای زیبا هرگز سنگسار نمی‌شوند
خودکشی می‌کنند
و این یعنی دهن‌کجی به جهان

تقدیم به مرلین مونرو که زودتر از مرگ اسلحه کشید 
و همه دخترهای زیبایی که مثل او هستند.

وقتی زن‌ها صبح لباس می‌پوشند می‌شود یک تبادل زیبای ارزشها را دید، و اینکه او چقدر آکبند است و شما تا حالا لباس پوشیدنش را ندیده اید. عشاق هم بوده‌اید و دیشب را با هم خوابیده‌اید و کاری نمانده که نکرده باشید و حالا وقت آن است که او لباس بپوشد.

شاید شما صبحانه خورده باشید و او ژاکتش را پوشیده و با تن نرمش توی آشپزخانه جولان داده که یک صبحانه‌ی مختصر و مفید لختی برای شما درست کند و با هم مفصل درباره شعرهای ریلکه بحث کرده‌اید و از اینکه او چقدر می‌داند شاخ درآورده‌اید.

حالا هردوتان آنقدر قهوه خورده‌اید که دیگر جا ندارید و وقت آن است که او لباس بپوشد و وقت آن است که برود خانه‌شان و وقت آن است که برود سر کار و شما می‌خواهید تنها باشید چون توی خانه چند تا خرده کاری دارید و می‌خواهید با هم بروید بیرون خوش و خرم قدم بزنید و وقت آن است که شما بروید خانه و وقت آن است که شما بروید سر کار و او توی خانه چند تا خرده کاری دارد.

یا... شاید این فقط عشق است. حالا به هر حال، وقت آن است که او لباس بپوشد و لباس پوشیدنش خیلی قشنگ است. تنش کم کم ناپدید می‌شود و لباس جایش را می‌گیرد. یک جور بکارت در این کار هست. حالا لباس‌هایش را تنش کرده، و آغاز به پایان رسیده.

کمرهای تاتو شده
ناخن‌های پتیکور شده
تو برند تن اسیرند
این ملت بیچاره شده

خاک جبهه این روزا خریداری نداره
از پیر، همت و باکری گفتن تابوی بالای داره

این قوم بدون سردار
می‌مونند مثل کفتار
مینی‌داف‌های پل پارک وی
نشسته‌اند در یک کافه‌ی دردار

برادر جان
سرداران من سر می‌شکنند تا وقتی سردارند
ولی حالا همه جمله بر دارند

از سنگر، منگر، کلاش و آرپی‌جی
تا سیمنوف، خاک، پلاک و بسیجی
این روزا هیچ کدوم آشنایی ندارند
نئو روشنفکرها اینا رو بیاد نمی‌یارند

بردارند و بر دارند
بربامند و بر مانند
بر کامند و بر یادند
بر عیشند و بر نوشند
بر هوشند و بردوشند

خميازه‌های کش‌دار، سيگار پشت سیگار
شب گوشه‌ای به ناچار، سيگار پشت سیگار
این روح خسته هر شب، جان کندنش غريزیست
لعنت به اين خودآزار، سيگار پشت سیگار

پای چپ جهان را، با اره‌ای بريدن
چپ پاچه‌های شلوار، سيگار پشت سیگار
در انجماد يک تخت، این لاشه منفجر شد
پاشیده شد به دیوار، سيگار پشت سیگار

بر سنگفرش کوچه، خوابیده بی‌سرانجام
این مرده کفن خوار، سيگار پشت سیگار
صد صندلی در این ختم، بی‌سرنشین کبودند
مردی تکيده بیزار، سيگار پشت سیگار

تصعید لاله گوش، با جيغ‌های رنگی
شک و شروع انکار، سيگار پشت سیگار
مردم از اين رهایی، در کوچه‌های بن‌بست
انگارها نه انگار، سيگار پشت سیگار

این پنچ پنجه امشب، هم خوابگان خاکند
بدرود دست و گيتار، سيگار پشت سیگار
ماسیده شد تماشا، بر میله میله پولاد
در يک تنور نمدار، سيگار پشت سیگار

صد لنز بی‌ترحم، در چشم شهر جوشید
وین شاعران بیکار، سيگار پشت سیگار
در لابلای هر متن، این صحنه تا ابد هست
مردی به حال اقرار، سيگار پشت سیگار

اسطوره‌های خاین، در لابلای تاریخ
خوابند عين کفتار، سيگار پشت سیگار
عکس تو بود و قصّه، قاب تو بود و انکار
کوبيدمش به ديوار، سيگار پشت سیگار

مبهوت رد دودم،  این شکوه‌ها قديميست
تسليم اصل تکرار، سيگار پشت سیگار
کانسرو شعر سیگار، تاریخ انقضاء خورد
سه، یک، مميز چهار، سيگار پشت سیگار

ته مانده‌های سیگار، در استکانی از چای
هاجند و واج انگار، سيگار پشت سیگار
خودکار من قدیمی‌ست، گاهی نمی‌نويسد
یک مارک بی‌خریدار، سيگار پشت سیگار

می‌خواهم آنقدر بزرگ شوم
که ديگر دل‌ام حتی برای يک لبخند الکی هم تنگ نشود
می خواهم آنقدر بزرگ شده باشم
که روحم به پیله‌ی تنهایی‌ام نگنجد

به پنچه خونین رضا موتوری روی پرده سفید سینما
می‌خواهم آنقدر بزرگ شوم
که از يک نگاه دروغی بغضی نداشته باشم

می‌خواهم آنقدر بزرگ شوم
که مثل کارگاه دورمر تو اینسومنیا
بتوانم بدون هيچ ترسی از تنهايی بخوابم

یک‌بار به زندگی گفتم:
دوست دارم صدای مرگ را به گوش بشنوم.
آن‌گاه زندگی صدایش را اندکی بلندتر کرد و گفت:
هم اینک تو صدای مرگ را می‌شنوی.

جبران خلیل‌جبران

ببين!
من از همه ماجرا خبر دارم
از آن خيانت بی‌ادعا خبر دارم
بدون حرف برو ، واژه‌ها خطرناكند
تمام رخت و لباست درون آن ساک‌اند
بدون حرف برو آن كليد را بگذار
بدون حرف، رجز، تسليت به من، كفتار!

ببين، من از همه ماجرا خبر دارم
دروغ پشت دروغ، به خدا خبر دارم
ببين تمام تنم مثل بيد می‌لرزد
لبم كه اسم تو را سر بريد می‌لرزد
حوالی نفسم انتقام زندانی‌ست
و حكم تبرئه‌اش یک هوای طوفانی‌ست

ببين، من از همه ماجرا خبر دارم
از آن دروغ به شب مبتلا خبر دارم
چرا دروغ به من؟! من كه عاشقت بودم
حريص دفتر ثبت دقايقت بودم

اگر كه ثانيه يخ بسته بود می‌گفتی
به درز فاجعه نخ بسته بود می‌گفتی
منی كه لهجه افكار صامتت بودم
برای حرف زدن پای ثابتت بودم

بدون حرف برو آن كليد را بگذار
بدون حرف، رجز، تسليت به من، كفتار!
بدون حرف برو، بحث ما خود آزاری‌ست
تمام شد به خدا ، اين غرور كفتاری‌ست

ببين، من از همه ماجرا خبر دارم
از آن خيانت بی‌ادعا خبر دارم
چرا دروغ به من؟! من كه عاشقت بودم
حريص دفتر ثبت دقايقت بودم
منی كه لهجه افكار صامتت بودم
برای حرف زدن پای ثابتت بودم

بدون حرف برو واژه‌ها خطرناكند
پر از دروغ و سرابند و گاه غمناكند

اندیشه فولادوند

 

پانوشت:

عاشق آن قسمتی هستم که اندیشه می‌گوید: حوالی نفسم انتقام زندانی‌ست و حكم تبرئه‌اش یک هوای طوفانی‌ست. و آنجایی که زمزمه می‌کند: بحث ما خود آزاری‌ست. اندیشه از پنهان‌ترین زوایای روح آدمی سخن می‌گوید. می‌بخشید که هیچ وقت گردباد درک نکردید. چون بحث ما خود آزاری‌ست.

خودکشی لاس زدن با مرگ است. و چه عشق بازی غریبی است این کار؟ فراموش نکنید کسی تصمیم خودکشی را نمی‌گیرد. خودکشی با بعضی‌هاست. در خمیره و سرشت آنها‌ست. وسوسه خودکشی لذت‌بخش‌ترین وسوسه‌هاست. حتی از وسوسه خیانت دخترهای اغواگر هم بالاتر. برای همین است که فم‌فتالترین زن هالیوود یک روز به این نتیجه رسید که خودکشی کند.

از مرلین مونرو تا براتیگان، از صادق هدایت تا ویرجینیا وولف، از ارنست همینگوی تا کافکا. دراکولا و کرگدنی را سراغ دارید که خودکشی نکرده باشد؟ چه رازی در خودکشی نهفته است؟  به قول خواجه عبدالله انصاری: بمیر ای دوست پیش از مرگ اگر خوش زندگی خواهی.

آنچه پس از خودکشی صادق هدایت درباره‌اش گفتند و نوشتند آنقدر دچار پارادوکس است که قابل تکرار نیست، و آنقدر متضاد است که دود را از کله بلند می‌کند. گفتند: تصمیم گرفت به پاریس برود و در آنجا خودکشی چون تهران را لایق نمی‌دانست. گفتند: خیر، این کار را کرد تا میهن آریایی خود را به خون خویشتن نیالاید.

اما اگر چه در جایی نگفتند و ننوشتند از آنچه گفتند و نوشتند چنین بر می‌آید که او را در مسلک شهدا می‌شمارند. و این یکی را درست می‌پندارند، چون سرنوشت شهید - گذشته از اشکال گوناگونی که به خود می‌گیرد - در نفس خود یکسان است: همه شهدا را اول مصلوب می‌کنند و سپس می‌گویند او اصلن آمده بود برای نجات ما مصلوب شود!

تنها مرگ است که دروغ نمی گوید. حضور مرگ همه موجودات را نیست نابود می کند. ما بچه مرگ هستیم. و مرگ است که ما را از فریب‌های زندگی نجات می‌دهد. و در ته زندگی اوست که ما را صدا می‌زند و به سوی خودش می‌خواند. و در تمام مدت زندگی، مرگ است که به ما اشاره می‌کند. این صدای مرگ است.

کسانی که خودکشی می‌کنند یک مغناطیس خیلی قوی در بدنشان آنها را به سوی مرگ می‌کشد. به سوی بزرگترین راز زندگی. سرتاسر زندگی، ما یک bete pourchasse بوده‌ایم. حالا دیگر این جانور traquee شده و حسابی از پا در آمده. فقط مقداری reflexes به طرز احمقانه‌ای کار خودشان را انجام می‌دهند. گناهمان همین بوده که زیادی به زندگی ادامه داده‌ایم.

 

پانوشت:

:: متاسفانه هنوز زنده‌ام  پریسا، دختری که می‌خواست برود پشت حوصله‌ی نورها دراز بکشد و ما را برای خوردن یک سیب تنها بگذارد.

فقط من و تو
معنای زاناکس را می‌دانیم
فقط من و تو
می‌دانیم روزبه و لقمان کجاست
فقط من و تو

فقط من و تو
با اعزراییل هم‌آغوشی کردیم
فقط من و تو
اعزراییل را کاشتیم

فقط من و تو

 

به تو رفیق پرپر که اهل درد هستی
۱۵ تیر ۸۶ - پانزده روز مانده به اول مرداد

من و حکم و حاکم
تو و پنت‌هاوس و وایت‌هورس

من و تنهایی و اسمیرنوف
تو و بی‌ام‌دبیلو و دیویدوف

من و تیغ و رگ
تو و سرنگ و تورگ

من و اومانیسم و ادوارد سعید
تو و فشن و پاریس هیلتون

من و انیگما و کندل
تو و پورونو و کاندوم

من و پست‌مدرن و میشل فوکو
تو و امپریالیسم و فوکویاما

من و بلیط و اتوبوس
تو و بیکنی و بوس

من و آی‌پاد و آدیداس
تو و سوتین و نایک

من و مرلین مونرو و استیگماتا
تو و جسیکا آلبا و مدونا

من و اسکارفیس و آل‌پاچینو
تو و ال‌کافه و کاپوچینو

من و سیگار و کافایین
تو و ماری‌جوانا و کوکایین

 

آخرین روز ترم ۸۶ - ۸۵
سرامتحان فیزیک نور - به دختری از اهالی کرانه
پارسال دوست دخترم بود و ترم بعدی همکلاسم

گلوله جواب دارد.

 

مسعود کیمیایی

 

پانوشت:

:: رئیس را با سه نفر از VIP های وب و وبلاگستان دیدیم. فکر کن با یک جمع خوره سینمای آقای کیمیایی بروی و جدیدترین فیلم استاد را ببینی. تو سینما وقتی نام استاد به روی تیتراژ ظاهر شد بدون هماهنگی قبلی با این گروه خفن به احترام آقای کیمیایی دست زدیم.