گردباد

شب خيز كه عاشقان به شب راز كنند
گرد در و بام دوست پرواز كنند
هر جا كه دری بود، به شب بربندند
الا در عاشقان كه شب باز كنند

ابوسعید ابی الخیر

برچسب‌ها: پیران راه, اسرار حق

| لينک ثابت | شنبه بیست و چهارم دی 1390ساعت 1:19

تهران ادراری است که بوی آنتی بیوتیک می‌دهد

تهران مخوف تمامی آدم‌ها، رویدادها و صحنه‌های این نوشته ساخته
و پـرداختـه خیـال اسـت، هرگونه تشـابـهـی با آدم‌هــا و
رویدادهای واقعی مطلقن تصادفی است.

شما یادتان نمی‌آيد، هفده سالم بود دوست دختری داشتم هم سن و سال خودم که عشق سینما و بازیگر شدن داشت،‌ البته من با اینکه رتبه دوم هنرستان سوره در رشته بازیگری شدم ولی هیچ علاقه‌ای به بازیگر شدن ندارم با اینکه بارها به‌م گفته‌اند: جنس بازی‌ات آدم یاد پرویز فنی‌زاده می‌اندازد، روزهای محمودیه و شب‌های ولنجک بود، سالها با هم دوست بودیم، یک شبی با یک کارگردان معروف سینما بر خورد،‌ لب تو لب شد و رفت، رفت که رفت، برای خودش بازیگری شد، از سینما شروع کرد، شد معشوقه یکی از اون دونه درشت‌های تاریخ سینمای ایران، نمی‌دانم چی شد پاش به پای سرمایه‌دارها و کارتل‌های مافیایی باز شد، سر از برج عاج کوه نور فرمانیه در آورد.

| لينک ثابت | دوشنبه بیست و هشتم آذر 1390ساعت 11:49

پاره‌ای
مشعل همسایه را
روشن می‌کنند
پاره‌ای
خاموش
و این‌ها مردم بی تاریخ‌اند،
مصداق‌های ساده‌ی خوب و بد
تاریکی و روشنی روزی و شبی
بریده از زمان
دو روی پاره کاغذی
بی‌نیاز از برگه‌ی دفتری بودن
پاره‌ای
خود
مشعل‌اند
تا پایان می‌سوزند
تا لحظه‌ی خاکستر
مشعل‌های غمناکی که روشن می‌کنند
فرسخ شمارهای راه بی‌انتهای زمان را

احمد شاملو
به مسعود کیمیایی

| لينک ثابت | شنبه بیست و ششم آذر 1390ساعت 0:26

یوسف ما ز تهی دستی ما آگاه است
به چه امیدی به بازار رساند خود را؟

| لينک ثابت | چهارشنبه شانزدهم آذر 1390ساعت 12:21

خلوت پیر چهاراه نظام آباد خالی از نفاسات فی العقد باد

پیری راس ساعت 2 نصف شب می‌آید سر چهاراه نظام آباد باقالی و لبو می‌فروشد، چرا اجرش خراب کنم، هیچ وقت نمی‌گوید چقدر می‌شود، بلکه هر اهل دلی به اندازه کرمش به او پول می‌دهد، شب‌های محرم وقتی همه رفتند خانه‌هایشان از تکیه می‌زنیم بیرون می‌رویم پیشش، چشم‌های قرمز، پیراهن‌های مشکی، سینه‌های سوخته، صورت‌های تیغ‌نخورده، صداهای گرفته، موهای پریشان، منتظرمان هست، با ریشه انبوهش و سیگار گوشه‌ی لبش در هییت اساطیری خویش به استقبال‌مان می‌آید. من با آدرس دادن جاهاییکه برای اهل باطن است مخالفم، ولی چهاراه نظام آباد توی صلات ظهر رفتن هم جرات می‌خواهد، نصف شب که جای خودش را دارد. همین قلعه‌ای است تا از لوث وجود دختر و پسرهای شیتان فیتان در جغرافیای پیر چهاراه نظام آباد جلوگیری کند.

| لينک ثابت | چهارشنبه نهم آذر 1390ساعت 0:51

ای آب حیات آب دریاب
سرچشمه این سراب دریاب

جامی و شراب و جسم و جانی
این جام پر از شراب دریاب

دل سوخته‌ایم از آتش عشق
جانا جگر کباب دریاب

جامی زحباب پر کن از آب
آبی بخور و حباب دریاب

مائیم حجاب ما در این بحر
آب است حجاب آب دریاب

دریاب حضور نعمت الله
این نعمت بی‌ حساب دریاب

حضرت شاه نعمت الله ولی

| لينک ثابت | یکشنبه بیست و نهم آبان 1390ساعت 1:16

کینه آدم‌ها رو عوض می‌کنه، می‌تونه بهشون نشون بده که چه قابلیتهایی داشتن و خودشون بی‌خبر بودن!

جیگسا، اره ۵

| لينک ثابت | پنجشنبه بیست و ششم آبان 1390ساعت 11:33

دعا می‌کنم هیچ دیوانه‌ای
درمان نشود
و تیمارستانی تنها
جهان خالی از دیوانگان مباد

شنبه سی نامهر نود
تهران، نوآرترین شهر جهان
حمیدرضا علاقه‌بند به شه‌ریار کبیری

کافه قبر، نویسنده، تهیه کننده و کارگردان: شهیار کبیری
با بازی، صدا و موسیقی: عبدی بهروانفر [+]

| لينک ثابت | یکشنبه یکم آبان 1390ساعت 15:0

به من می‌گویی که سکوت
نزدیک‌تر به آرامش است در مقایسه با شعر‌ها
اما اگر به عنوان هدیه‌ام
برای تو سکوت می‌آوردم
(چون سکوت را می‌شناسم)
می‌گفتی
این سکوت نیست
این یک شعر دیگر است
و آن را به من بر می‌گرداندی
.
لئونارد کوهن

| لينک ثابت | جمعه یکم مهر 1390ساعت 1:40

شب تاريک و سنگستان و من مست
قدح از دستم افتاد و نشکست
نگهدارنده‌اش نيکو نگه داشت
وگرنه صد قدح نيافتاده بشکست.

بابا طاهر عریان

| لينک ثابت | دوشنبه هفدهم مرداد 1390ساعت 1:29

شلیک کن رفیق، اندیشه فولادوند

پایان ماجراست شلیک کن رفیق
تاخیر نابجاست شلیک کن رفیق

من با کمال میل رو به گلوله‌ام
این تیر بی‌خطاست شلیک کن رفیق

از چند روز پیش حس کرده‌ام که مرگ
اجرای انتهاست شلیک کن رفیق

فهمیده‌ام که حذف یا قتل عمد من
راه نجات ماست شلیک کن رفیق

ژانر و سیاق جبر وسترن محض بود
پایان همین فناست شلیک کن رفیق

اما دوئل نداشت وسترن انتها
یک کلت بین ماست شلیک کن رفیق

من باختم قبول تقصیر عشق بود
ناگفته برملاست شلیک کن رفیق

من خسته‌ام بجنب فرصت نمانده است
تقدیر هم نخواست شلیک کن رفیق

اصلا مهم نبود تقدیر دست‌ساز
کلتت چه خوش صداست شلیک کن رفیق

| لينک ثابت | دوشنبه سوم مرداد 1390ساعت 0:59

سخت است، ولی مولا، خوب است نمی‌آیی
دلتنگ تو‌ام اما خوب است نمی‌آیی

یک کوفه فریب و غم، یک شام پر از محنت
آیی تو، شوی تن‌ها، خوب است نمی‌آیی

یک نیمه‌ی شعبان را در فکر تو می‌مانند
از فکر رَوی فردا، خوب است نمی‌آیی

یک جمعه فقط، ندبه، یک هفته فراموشی
بود تو شود رویا، خوب است نمی‌آیی

لاف غم عشق تو ذکر همه‌ی مردم
بنگر به دل آن‌ها، خوب است نمی‌آیی

پیش نظر بعضی، حاجت بدهی خوبی
اما نه برای ما، خوب است نمی‌آیی

یک شام سه شنبه را در کوی تو می‌آیند
اما دلشان اینجا، خوب است نمی‌آیی

با این همه درد و غم، می‌سوزی و می‌سازی
ای منتقم زهرا، خوب است نمی‌آیی!

| لينک ثابت | یکشنبه بیست و ششم تیر 1390ساعت 1:31

نانوشته حرف می‌خوانیم ما
این کتابت نیک می‌دانیم ما

مخزن اسرار او ما یافتیم
نقد گنج کنج ویرانیم ما

ما به او علم لدنی خوانده‌ایم
اینچنین علم خوشی خوانیم ما

در خرابات مغان مست و خراب
ساقی سرمست رندانیم ما

علم اسما سر بسر ما یافتیم
اینچنین علمی نکو دانیم ما

دل به دلبر جان به جانان داده‌ایم
دلبر و دل جان و جانانیم ما

درد درد عشق او نوشیده‌ایم
همدم این درد و درمانیم ما

خانه دل خلوت خالی اوست
غیر او در خانه کی مانیم ما

خوش حبابی پر کن از اب حیات
نعمت الله را بجو آنیم ما

شاه نعمت الله ولی

| لينک ثابت | پنجشنبه شانزدهم تیر 1390ساعت 1:18

حی در خدا پنهان شده.

| لينک ثابت | جمعه بیست و هفتم خرداد 1390ساعت 0:1

میخانه اگر ساقی صاحب نظری داشت
می‌خواری و مستی ره و رسم دگری داشت

پیمانه نمی‌داد به پیمان شکنان باز
ساقی اگر از حالت مجلس خبری داشت

بیدادگری شیوه مرضیه نمی‌شد
این شهر اگر دادرس و دادگری داشت

یک لحظه بر این بام بلاخیز نمی‌ماند
مرغ دل غم دیده اگر بال و پری داشت

در معرکه عشق که پیکار حیات است
مغلوب٬ حریفی که بجز سر سپری داشت

سرمد سر پیمانه نبود این همه غوغا
میخانه اگر ساقی صاحب نظری داشت

سرمد کاشانی

| لينک ثابت | یکشنبه بیست و دوم خرداد 1390ساعت 23:44

نفس کشیدن ما تشویش اذهان عمومی است.

| لينک ثابت | پنجشنبه دوازدهم خرداد 1390ساعت 2:40

بوسه ۴۴

در حاشیه‌ی اصلاح الگوی مصرف
لب‌های مرا از همه استثنا کن

ای دولت عشق در لبانت
اصل چهل و چهار را اجرا کن.

| لينک ثابت | دوشنبه یکم فروردین 1390ساعت 0:56

اینسومنیا

داروخانه شبانه روزی
با آن همه قرص خواب
خوابش نمی‌برد
قفسه‌ها سرشار از دردهای تاریخ گذشته است
خوابگردها صف کشیده‌اند.

تهران، نوآرترین شهر جهان، آخرین روزهای شهریور 89

| لينک ثابت | سه شنبه شانزدهم آذر 1389ساعت 21:9

آن مردی عاشق شراب به در خانه خمار آمد و از وی پاره‌ای خمر خواست. آن مرد گفت: خم تهی شده است. مرد گفت: دست من بگیر و به سر خم بر، تا ببویم، من خود به بوی چندان مستی‌ها کنم که دیگران به ساغر‌های مالامال نکنند.

احمدبن منصور سمعانی

| لينک ثابت | پنجشنبه سیزدهم آبان 1389ساعت 2:9

حیاط پشتی

ساختن نوستالژی بدترین خیانتی است که هر کسی می‌تواند به خودش بکند.

| لينک ثابت | شنبه هفدهم مهر 1389ساعت 2:49

خاکساریه

به حسین نوروزی و آتش سیگارش

این سیگار
آنقدر درکت می‌کند
که خاکستر می‌شود
و می‌ریزد.

انقلابی‌ترین خیابان تهران. آخرین روزهای شهریور ۸۹

| لينک ثابت | شنبه بیست و هفتم شهریور 1389ساعت 10:52

می‌خواهم از شرکت دخانیات براون وویلیام سون، تولیدکنندگان سیگار پال مال، بابت یک میلیارد دلار ادعای خسارت کنم! 12 سال بیشتر نداشتم که سیگار را شروع کردم، هیچ وقت هم غیر از پال مال بدونِ فیلتر سیگار دیگری را آتش به آتش دود نکرده ام، سالهای سال است که این شرکت دخانیات براون ویلیام سون درست روی همین پاکت قول داده است که مرا بکشد. اما من 82 ساله‌ام واقعن دستتان درد نکند ای حقه‌بازهای پست با این قولتان.

کورت وونه گات

| لينک ثابت | چهارشنبه دهم شهریور 1389ساعت 14:0

خدایا چنان کن سرانجام کار
که تو خشنود باشی ما رستگار

| لينک ثابت | دوشنبه بیست و پنجم مرداد 1389ساعت 11:51

رویای نیمه تمام تابستانی

برزخی‌ام.

| لينک ثابت | یکشنبه سیزدهم تیر 1389ساعت 1:8

پانویس یک شناسنامه، اندیشه فولادوند

هم سکوت کرده‌اند لحظه‌ها
هم صدای تیک تاک می‌دهند
حکم کهنه حبس در میان شهر
حکم تازه را هلاک می‌دهند.

مهر ۸۷

| لينک ثابت | چهارشنبه هشتم اردیبهشت 1389ساعت 1:2

ساعتِ اعدام

در قفل ِِدر کلیدی چرخید

لرزید بر لبانش لبخندی
چون رقص ِآب بر سقف
از انعکاس تابش ِخورشید

در قفل ِدر کلیدی چرخید

بیرون
رنگ ِخوش ِسپیده‌دمان
ماننده‌ی یکی نُت ِگمگشته
می‌گشت پرسه‌پرسه‌زنان روی
سوراخ‌های نی
دنبال ِخانه‌اش...

در قفل ِدر کلیدی چرخید
رقصید بر لبانش لبخندی
چون رقص آب بر سقف
از انعکاس تابش خورشید

در قفل در
کلیدی چرخید.

احمد شاملو - ۱۳۳۱

| لينک ثابت | جمعه نهم بهمن 1388ساعت 2:45

فراموش نکن! یک روز در خیابانی خاکی و لخت تنها خواهی مرد

پارچه‌ی سفید را کنار بزن
جرات داشته باش
او را می‌شناسی

از نفس افتاده‌ی تنها
بلند قامت خمیده
دیگر چهره‌‌ی آرام و خسته‌اش
در هاله‌ای از دود سیگار پنهان نیست.

سه شنبه دوازدهم آذر 13۷۳، شمیران، هتل دربند

| لينک ثابت | پنجشنبه دوازدهم آذر 1388ساعت 12:33

زخم‌های روحم درد می‌کند

برگ‌ها با باد می‌رقصند
و ما همچنان با هم می‌رویم
می‌نشینیم، حرف می‌زنیم
و همدیگر را به آغوش می‌کشیم
خیلی وقت است که به پای من ایستاده
مرگ را می‌گویم،
بانوی پاییزی من!

شمیران، ظهیرالدوله، ۱۵ دی ۱۳۸۵

| لينک ثابت | شنبه سی ام آبان 1388ساعت 13:39

حیاط پشتی، 6

شگفتا
شگفتا در دنیای مدرن چه به جا نیاورده بودیم
که کسی برادرمان نخواند.

| لينک ثابت | سه شنبه نوزدهم آبان 1388ساعت 10:7

من هر روز یک انسانم، غاده السمان

اگر به خانه‌ی من آمدی
برایم مداد بیاور مداد سیاه
می‌خواهم روی چهره‌ام خط بکشم
تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم
یک ضربدر هم روی قلبم تا به هوس هم نیفتم!
یک مداد پاک کن بده برای محو لب‌ها
نمی‌خواهم کسی به هوای سرخی‌شان، سیاهم کند!
یک بیلچه، تا تمام غرایز زنانه را از ریشه درآورم
شخم بزنم وجودم را... بدون این‌ها راحت‌تر به بهشت می‌روم گویا!
یک تیغ بده، موهایم را از ته بتراشم، سرم هوایی بخورد
و بی‌واسطه روسری کمی بی‌اندیشم!
نخ و سوزن هم بده، برای زبانم
می‌خواهم... بدوزمش به سق
... اینگونه فریادم بی‌صداتر است!
قیچی یادت نرود،
می‌خواهم هر روز اندیشه‌ هایم را سانسور کنم!
پودر رختشویی هم لازم دارم
برای شستشوی مغزی!
مغزم را که شستم، پهن کنم روی بند
تا آرمان‌هایم را باد با خود ببرد به آنجایی که عرب نی انداخت.
می‌دانی که؟ باید واقع‌بین بود
صداخفه ‌کن هم اگر گیر آوردی بگیر!
می‌خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب،
برچسب فاحشه می‌زنندم
بغضم را در گلو خفه کنم!
یک کپی از هویتم را هم می‌خواهم
برای وقتی که خواهران و برادران دینی به قصد ارشاد،
فحش و تحقیر تقدیمم می‌کنند،
به یاد بیاورم که کیستم!
ترا به خدا... اگر جایی دیدی حقی می‌فروختند
برایم بخر... تا در غذا بریزم
ترجیح می‌دهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم!
سر آخر اگر پولی برایت ماند
برایم یک پلاکارد بخر به شکل گردنبند،
بیاویزم به گردنم... و رویش با حروف درشت بنویسم:
من یک انسانم
من هنوز یک انسانم
من هر روز یک انسانم!

| لينک ثابت | چهارشنبه ششم آبان 1388ساعت 13:40

باب دیلان، اندیشه فولادوند

تشیع یک نخ از سیگارهایمان
قصابی سکوت با لحن باب دیلان
تخم چروک و چرک، آلبرتی روی میز
این درد باشکوه تنهایی عزیز

هی عقربه به تاک هشدار تیک داد
نصرت به شعر من فحش رکیک داد
ساعت حدود شش، نیت برای قرب
اخطار پاسبان، تیتر خروج سرب

عالیجناب من چرتش گرفته بود
فرمود: می‌روم، قندیل بسته بود
یک بمب ساعتی در دست من گذاشت
باد یخ کولر رویم اثر نداشت

عالیجناب رفت تا هشت مرده‌ام
پشت در تراس یک قفل بسته‌ام
ساعت؟ ندیدمش تا منفجر شدم
یک لحظه بود، بام، از باش تا عدم

یک لحظه‌ی غلیظ، کودن‌تر از زمان
سور فرشته در کنسرت رایگان
تا یک دوهفته‌ای مردم مفسرند
راجع به انفجار راجع به این دو بند

پرتاب فاتحه / دورم افکت پول
هر تکه‌ام یه وری بی‌حجم و عرض و طول
عادی گذشت؟ نه؟ چه مرگ بیخودی
ساعت درست نه، تیتر خبر شدی

| لينک ثابت | سه شنبه دهم شهریور 1388ساعت 23:6

كربلا نسل مرا با چه زبان خواهد خواند؟ اندیشه فولادوند

نوحه‌ی آهنگران یادش بخیر
لشكر صاحب زمان یادش بخیر
بزم مین، كنسرت بمب و انفجار
لخته‌های بچه‌ها بر سیم و خار

حاج كاظم با كتان‌باف و رضا
بحث ناموس و رفیق و آشنا
مسجد اهواز، اشعار حبیب
نوحه‌های بانمک، صوت عجیب

در هویزه، ظهر عاشورا، دعا
بچه‌های خاک، مردان خدا
کو؟ کجا شد لشگر صاحب زمان
درک حس مرد، لحن الامان

بی‌محابا قصه بر خود ساختن
با خدا صد قافیه پرداختن
شاهدان کلت و مین و طنز و جان
همسرایی در حواشی اذان

حاج صادق! این حوالی خانه نیست
یک خیابان سهم یک افسانه نیست
شهر بی‌وقفه فراموشی گرفت
ژست کم‌خوابی و بی‌هوشی گرفت

تکه تکه استخوان بر باد شد
نوحه و جنگ و علم از یاد شد
حاج صادق! راز و سر دلبران
نیک نامد در حدیث دیگران

نوحه‌ی آهنگران یادش بخیر
الامان و الامان یادش بخیر
هر شب جمعه می‌آیی، خب قبول!
هم فروعت کامل است و هم اصول

من، ولی حاجی! دلم لرزیده است
غیبتت را از خیابان دیده است
نوحه‌‌ی آهنگران یادش بخیر
الامان و الامان یادش بخیر

حاج صادق! در خودم جا مانده‌ام
از نزول خاطره وا مانده‌ام
از همین نسل و همین آب و گلند
چشم‌ها دستور پمپاژ دلند

تیغ در معركه، حاجی، به کجا خواهد خفت؟
کربلا نسل مرا با چه زبان خواهد گفت؟
خاک در خون خدا می‌شكفد، می‌نالد
حاج صادق! چه كسی درد مرا می‌نالد؟

| لينک ثابت | پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت 11:59

الو آقا، اندیشه فولادوند

چه پنجشنبه‌ی اردیبهشتی خوبی
و ضربِ مرتعش نبض ساعت چوبی
من و رفیق قدیمی و چای و هی سیگار
به خاطرات قسم معجزه‌ست این تکرار

عدد به چرخش خویش آمد: «الو! آقا!»
چه صوت امن و نجیبی‌ست این صدای شما
من عاشقت شده‌ام، کل ماجرا نیست
همین دلیل فرارم شده‌ست از بن‌بست

فرار کرده‌ام و آمدم که برگردم
تفحصی کنم اندر حکایت دردم
چه پنجشنبه‌ی اردیبهشتی خوبی
چه لحظه‌های غلیطی چه حس مطلوبی

| لينک ثابت | پنجشنبه دهم اردیبهشت 1388ساعت 17:1

دراکولاها به شب نشینی می‌روند

در دنيا دو جور آدم وجود دارد: آدم‌های خوب و بد. آدمای خوب شب‌ها خيلی خوب می‌خوابند. اما آدمای بد می‌دانند كه از ساعات شب استفاده‌های بهتری هم می‌شود كرد.

[مرگ در می‌زند | عمو وودی آلن]

| لينک ثابت | دوشنبه دوازدهم اسفند 1387ساعت 0:49

هر شب، اندیشه فولادوند

قرص‌های خواب / برگه‌های زرد
استکان چای / قتل غیر عمد

فندکم کجاست؟ روی میز نیست
قتل؟ من؟ چرا؟ ایست پشت ایست

نیمه‌های شب / پشت میز کار
رقص خودنویس بر طناب‌دار

هیچ آدمی بی‌گناه نیست
انتقام از او اشتباه نیست

مرد شعر من بی‌گناه بود
انتقام از او اشتباه بود

خودمعرفی / درد اعتراف
انفرادی و ناله‌ی گزاف

می‌سپارمت دستِ ضجه‌ها
بغض می‌کنم عین بچه‌ها

باز اسم تو روی شب چکید
روی میز من رنگ شب پرید

بند ناف شعر تا بریده شود
وهم این اتاق لب پریده شد

| لينک ثابت | شنبه سوم اسفند 1387ساعت 23:34

از ماه تا ماهی، ایرج جنتی‌عطایی

بلیطِ یكسره، پاسپورتِ بی‌ويزا و ترمینال
منو چک این ِ پروازی به اسم ِ مرگ در تبعید
سفر از ماه تا ماهی، مسیر از آه تا آهن
پس ِ پشتِ سرم، آینده آب و آرزو پاشید‏

همه دور و همه سرد و همه تسلیم و بی‌آزار
نفس گیره صف سین و صف جیم و صف تفتیش
كجای قبله‌ی‌ مادربزرگو رد كنم از مرز
چمدونم پره از دغدغه، دلشوره و تشویش

ترانه سوز خنیاگرکش ِ شاعر به مسلخ بر
چه قرمز - داغه پشت ِ سر، شب ِ قدیس ِ استبداد
گريز من به اطراف كدوم سمت كدوم هیچه
چه آبی - سرده پیش رو، همه بیدر كجا آباد‏

كنار ریشه گم كردن، ته تالار پرس و جو
گذشتن از نوار سرخ بی‌برگشت بی‌تكرار
كجایی طعم بوسه، عطر یار، امنیت آغوش
كجایی لذت از قهوه كجایی سرفه از سیگار

چه چشم انداز غمگین - شادی از آوار و آبادی
چه رنگ آشفته عكسی دارم از پروانه و كشتار
مسیر پشت سر ضیافت پلهای ویروونه
روی موسیقی ِ آژیر، اذون، خمپاره و رگبار

نئون پشت نئون ظلمت چكیده رو حضور ِ من
پروژكتور، پروژكتور هجوم وحشت ازغربت
مسافر تا مسافر لهجه‌ی خاموش دلكندن
تو این تالار تو در توی اشک و آخرین فرصت

كدوم نقشه؟ كدوم آدرس؟ كدوم نمره؟ كدوم مسكن؟
پره پاییزه تابستون توی تقویم گمسالی
چه يخ - شن - ترس - بارون میشه چشم انداز این معبر
كدوم كابوسو معنا می‌كنه درياچه‌ی خالی؟

من و رویای رقص و پرچم و میتینگ و اعتصاب
من و كابوس كند سنگسار و منجنیق و دار
من و ققنوسکِ ترانه‌ی آزادی و صلح
گریز از این عجوزه مرثیه ساز ِِ پدرسالار

| لينک ثابت | یکشنبه دهم آذر 1387ساعت 23:43

استاد، یغما گلرویی

كافه‌ی‌ روشن‌فكری، تصويری‌ از هدايت‌
بوی‌ غلیظ قهوه‌، صدای‌ پای‌ ساعت‌
فنجونای‌ وارونه‌، آوازِ دور ِ فرهاد
ـ گارسون‌! جناب‌ِ استاد يه‌ کیک‌ِ دیگه‌ می‌خواد

سبيل‌ِ زردِ استاد، از ازديادِ سيگار
رنگ‌ِ حنا گرفته‌، رنگي‌ شبيه‌ِ ادرار
ـ استاد! يه‌ چیزی‌ بگین‌، ما رُ به‌ خود بیارین‌
ـ استاد! حواستون‌ نیست‌؟ شاید بازم‌ خمارین‌؟

ـ بگین‌ كه‌ آرمان‌ِ یه‌ نویسنده‌ چيه‌؟
ـ هنر برای‌ هنر حرف‌ِ معروف‌ِ كیه‌؟
ـ استاد بگين‌ كدوم‌ سمت، می‌رسه‌ به‌ آزادی‌؟
استاد آروغ‌ می‌زنن‌ از خوردن‌ِ زيادی‌

راه‌ُ به‌ ما با انگشت‌ نشون‌ بدين‌... كه‌ ديره
انگشت‌ استاد توی دماغشون‌ اسیره‌

كافه‌ی‌ روشن‌فكری‌، ویرونی‌ِ يه‌ رویا
یه‌ مردِ كاغذی‌ بود بُت‌ ِ قدیمی‌ ِ ما
تصویری‌ از هدایت‌، یک‌ لب‌خندِ با معنا
با تعقیب‌ ِشب‌پره‌ نمی‌رسیم‌ به‌ فردا

تندیس‌ِ شورش‌ و شور یه‌ مُرده‌ی‌ بی‌صداس‌
تهوع‌ تعهد... گارسون‌! دستشویی‌ كُجاس‌؟

| لينک ثابت | پنجشنبه دوم آبان 1387ساعت 12:58

عطسه‌های نحس، اندیشه فولادوند

یک چراغ روشن روی کتف دیوار
گردن شب من، زیر تیغ انکار

خط خطی صورت، رد اصل مضمون
جمله‌های بی‌ربط، واژه‌های کم خون

یک ترانه از دور، یک صدای مهلک
سیم برق شهری، سمت روح سالک

دکمه‌های کنده، اعتصاب خنده
یک شکنجه در کنج، ضربه‌ی کشنده

یک قیاس بی‌ربط، بین اشک و غضروف
نشئه علف بود، فیلسوف معروف

پله‌های تاریک، منطق عفونی
روی میز تحریر، استکان خونی

بوی گند الکل، خواب مرد کف بین
عطسه‌های نحس و سرفه‌های چرکین

شک تازه در رگ، بسته‌های دارو
دود شرم سیگار، سمت نعش بد بو

دکمه‌های کنده، اعتصاب خنده
یک شکنجه در کنج، ضربه‌ی کشنده

| لينک ثابت | پنجشنبه هجدهم مهر 1387ساعت 0:47

سمیعیم و بصیریم و خوشیم
با شما نامحرمان ما خامشیم

مولای ما

| لينک ثابت | سه شنبه نهم مهر 1387ساعت 1:41

حق السکوت، اندیشه فولادوند

یک عمر انفجار بدون صدا و دود
حق السکوت شاهد آن ماجرا نبود
خائن‌ترین مسلح این خاطره منم
بر تن سپر به سر، هذیان کلاه خود

من در خشاب تفته و ارزان اعتراف
بندم به بند تیغ، رهایم ز بند ناف
امشب تقاص می‌دهم این تکه شعر را
یک مشت اعتراف چرند و گپ گزاف

آن شب پس از تلاش برای شروع شعر
من در کنار آینه‌ها منفجر شدم
تنها سگ سپید گچی در اتاق بود
تا بی‌نهایت هیجان منکسر شدم

اندام خشک ترجمه‌ی آخرین کتاب
روی زمین، کنار کمد، تکه تکه شد
تندیس آهنین زمان از وسط شکست
تکرار ترد ثانیه‌ها لکه لکه شد

زیر موکت که چسب و رکود و سکونت است
یک ایل مار کله به کله برآمدند
انگشت شست دست چپم زیر چرخ ماند
هی کوک خورد و کوک، که یکباره در زدند

ارواح پشت در سه دفاعیه داشتند
دندان نیش در من ِ عاریه کاشتند
دندان نیش آلت و ابزار خودخوری‌ست
گفتند و فک به فک به دهانم گذاشتند

حق السکوت من عدم انفجار بود
یک عمر لثه‌های من انبار دار بود
تنها سگ سپید گچی در اتاق ماند
میلم به خود خوری، کلمات قصار بود

یک عمر انفجار بدون صدا و دود
حق السکوت شاهد این ماجرا نبود
خائن‌ترین مسلح این خاطره منم
بر تن سپر به سر، هذیان کلاه خود

| لينک ثابت | چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 0:28

و اگه می‌خوای بسوزی اينو بخون

هامون: «فرانی اند زوئی» يه چيزی پر از درد، راز، رنج و عشق.
هامون نگاهی به مهشيد می‌اندازد و بعد کتاب «آسيا در برابر غرب» را به مهشيد نشان می‌دهد.
هامون: حالا اگه می‌خوای مخت کار کنه اينو بخون. (کتاب را به مهشيد می‌دهد) و بعد «ابراهيم در آتش» را در می‌آورد.
هامون: و اگه می‌خوای بسوزی اينو بخون.

[فيلنامه هامون | نوشته داريوش مهرجويی]

| لينک ثابت | یکشنبه سوم شهریور 1387ساعت 11:3

جنازه هوشیار، اندیشه فولادوند

من از هجوم وحشی دیوار خسته‌ام
از سرفه‌های چرکی سیگار خسته‌ام

دیگر دلم هم برای تو پر نمی‌زند
از آن نگاه رذل طمعه‌دار خسته‌ام

اشعار من محلل بحران کوچه نیست
زین کرکسان لاشه به منقار خسته‌ام

از بس چریده‌ام به ولع در کتاب‌ها
از دیدن حضور علفزار خسته‌ام

چیزی مرا به قسمت بودن نمی‌برد
از واژه دو وجهه‌ای تکرار خسته‌ام

از قصه‌هایی گرم و نفس‌های سرد شب
از درس و بحث خفته در اشعار خسته‌ام

هر گوشه از اطاق بهشتی‌ست بی‌نظیر
از ازدحام آدم و آزار خسته‌ام

اینک زمان دفن زمین در هراس توست
از دست‌های بی‌حس و بی‌کار خسته‌ام

از راز دکمه‌‌های مسلط به عصر خون
از این همه شواهد و انکار خسته‌ام

قصد اقامتی ابدی دارد این غروب
از شهر بی‌طلوع تبهکار خسته‌ام

من در رکاب مرگ به آغاز می‌روم
از این چرندیات پر آزار خسته‌ام

من بی‌رمق‌ترین نفس این حوالی‌ام
از بودن مکرر بر دار خسته‌ام

من با عبور ثانیه‌ها خرد می‌شوم
از حمل این جنازه‌ی هوشیار خسته‌ام

| لينک ثابت | پنجشنبه هفدهم مرداد 1387ساعت 11:44

ما هنوز آتش این منزل سردیم بیا

ما هنوز آتش این منزل سردیم بیا
ترک این گوشه ویرانه نکردیم بیا

گرچه رفتند سواران و فروخفت غبار
تا که دوریم دو در این عرصه بگردیم بیا

تا مبادا شود از جوش جنون صحرا خشک
ما همان خیره سر بادیه گردیم بیا

می‌نمایند که شب ایمن و رام است رمه
لیک ما شیروشان روزنوردیم بیا

کهنه شد قصه نامردی و مردی، گویند؟
ما ولی بر سر آنیم که مردیم بیا

همت آن است که از پا نفتد سرو سرود
شکوه بگذار کز این باغ چه خوردیم، بیا

دلت ار ساغر و پیمانه بی‌دردان زد
ما که همکاسه و همکوزه دردیم، بیا

برگ سبز غزل و خون دلی هست هنوز
گرچه با موی سپید و رخ زردیم بیا

گو چو سیل از سر سرنا مرو ای سایه عمر
که به دنباله دامان تو گردیم بیا

منوچهر آتشی

| لينک ثابت | چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387ساعت 1:56

Real love' Massari

Girl, girl I'm goin' outta my mind
And even though I don't really know you
I must've been runnin' outta time
I'm waiting for the moment I can show you
And baby girl I want you to know
I"m watching you go
I'm watching you pass me by
It's real love that you don't know about

Every night when I would go to sleep
I couldn't stop dreaming about you
Your love has got me feeling kinda weak
I really can't see me without you
And now you're runnin' round in my head
I'm never gonna let you slip away again
It's real love that you don't know about

Every now and then when I watch you
I wish that I could tell you that I want you
If I could have the chance to talk wit cha
If I could have the chance to walk wit cha
Then I would stop holding it in
And never have to go through this again, again
It's real love that you don't know about

Today when I saw you alone
I knew I had to come up and approach you
Cuz girl I really gotta let you know
All about the things you made me go through
And now she lookin' at me in the eye
And now you got me hopin' I ain't dreamin' again,

Again
It's real love that you don't know about

You're the one that I want and no one can take

It from me
No, no, no, no, no
Even though I don't really know you
I got a lot of love I wanna show you
And you'd be right there in front of me
I can see you passin' in front of me
No, no, no
Girl I need your love
Baby I need your love

| لينک ثابت | جمعه ششم اردیبهشت 1387ساعت 1:23

که را یارای آن است که
دست در جیب بارانی پارسالش فرو برد
بعد از آن‌که بلیط کهنه و از یاد رفته‌ی سینما را
در آن یافت
بی‌آنکه دستش در جیب بارانی
آن دست دلنواز را بیابد
که در آن لحظه‌ی شیرین گریزپا
با او به بازی بود.

غاده السمان

| لينک ثابت | پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387ساعت 14:47

برادر خاطرت هست؟

شنیدم آیس‌پکت را کسی خورد برادر غیرتت کو؟
و گوشت ناگتت را ناکسی برد برادر غیرتت کو؟
دلم از قتل عام هر تازه گل افسرد برادر غیرتت کو؟
الا یا مرتضی پس املت و آبگوشتت کو؟ برادر غیرتت کو؟

خوشا آن روز که فنی جای ما بود برادر همتت کو؟
محل آذر و تیر و خون و چای ما بود برادر همتت کو؟
دانشگاه تهران، کعبه‌ی دلهای ما بود برادر همتت کو؟
خدایا! رفت نعمتت، نعمتت کو؟ برادر همتت کو؟

کنون یاران ما را به هات‌چاکلت و دیزین می‌برندی برادر هیبتت کو؟
به هتل نارجستان و رختخواب می‌کشندی برادر هیبتت کو؟
نشتستی روی صندلی لهستانی هی می‌خندی برادر هیبتت کو؟
رفت عشقت با بنز و بی‌ام‌دبلیو برادر هیبتت کو؟

| لينک ثابت | یکشنبه یازدهم فروردین 1387ساعت 2:35

قرارمون یادت نره، پنج عصر، کافه گودو

میز بلوط، صندلی لهستانی، هات چاکلت. ساموئل بکت بر دیوار. من این حس را می‌شناسم. نه نگو نمی‌آیی. میز بهار را چیده‌ام. ببین، یک دفترچه دارم که در آن فقط نوشته‌های مرموزی را که خیلی دوست دارم می‌نویسم. جای غریبی است. فضایی وهم‌آلود و اساطیری. پر از جادو و انرژی‌هایی ماورای‌طبیعی. همچون ساکنان غیر مقیمش، غیر طبیعی.

راه رفتن‌های گیج و ویج، کعوج و معوج در راهروی بخش طبقه‌ی اول خود یکی از خلسه‌وارترین لحظه‌هاست. خواب کرم‌های سیاه بزرگی را دیدم که سرشان را خودم قطع کرده بودم. گفت این دیوید لینچ لعنتی خیال ندارد دست از سرت بردارد. این روح خسته هر شب، جان کندنش غريزیست. لعنت به اين خودآزار، سيگار پشت سیگار.

کوچه و باروت و اصرار. خونی پاشیده شده بر دیوار. رد پایی بر آوار. این قصه پر غصه تکرار. دیگر در کافه‌ها نمی‌توان سیگار کشید. باور می‌کنی؟ امریکا دارد مریخ را می‌گیرد. با نانو تکنولوژی و سلول‌های بنیادی تمام تاریخ را پشت سر گذاشته‌اند.

سیگار کشیدن در کافه‌ها غدقن. رقص دو سایه بر هم بر دیوار قدغن. گوش کردن دِ وال پینک فلوید قدغن. مرگ به وسیله خودکشی قدغن. بوسیدن پیشانی تو در کافه متروک قدغن. دیدن آسمان آبی قدغن. حرف زدن از خاکستری قدغن.

بلند خندیدن سر کلاس قدغن. گریه کردن از رفتن تو قدغن. ورود افراد بد حجاب قدغن. مزه درد را چشیدن قدغن. خوشحال بودن قدغن. ناراحت شدن قدغن. نفس کشیدن قدغن. به دنیا آمدن قدغن. از دنیا رفتن قدغن. نمایش علی سنتوری قدغن. سیاه نمایی قدغن. سیاه پوشیدن قدغن. این روزها همه تپش نگاه می‌کنند شما چطور؟

تو شهری که تو نیستی. خیابون شده خالی. دیگر هر چه می‌بینم شده رنگ خیالی. رنگ عسل موهایت خواب را از چشمهای خواب زده‌ام ربود. گیلاس گونه‌ها و صورتی‌های گفتار، کمی دیگر بگو، تا تاراج‌ام کنی.

شبانه بر دفترت بنویس: آه و بوسه و اشک. و یک چیز دیگر، سوختن. امروز پنج عصر. کافه گودو فضایی انتزاعی داشت. من که دیر رسیدم سر قرار. تو زود رفتی و این جزای من بود.

| لينک ثابت | پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386ساعت 1:55

همه‌ی دختران باید
شعری داشته باشند که برای آنان نوشته شده باشد
حتا اگر لازم باشد برای این کار
آسمان به زمین بیاید.

ریچارد براتیگان

| لينک ثابت | سه شنبه سی ام بهمن 1386ساعت 23:43

خانه علی سنتوری – شب – داخلی

علی سنتوری علی فوری در میان قفسه‌ها می‌گردد، بطری عرق سگی را با دست چپ بالا می‌اندازد و به نقطه‌ای دور در پشت‌بام‌های شهر چشم می‌دوزد. انگار فکری به کله‌اش می‌رسد، بر می‌گردد سر تلفن و شماره می‌گیرد... پیغامگیر خانه مادر هانیه جواب می‌دهد، می‌گوید پیغام بگذار، علی با بغض پیام می‌گذارد:

باز یه پیغام دیگه از علی بدبخت، از علی تنها، علی پرغم، امشب ریختن تو عروسی زدن سازمو لت ‌و ‌پار کردن، خودم رو علیل و چلاق کردن. فقط به همین احتیاج داشتم... مهم نیست. دنبال پماد سالیسیلات گشتم که تو بعضی وقتا روی دست‌ و ‌پام می‌مالیدی؟ کجاست؟ مهم نیست. تمام این حرفها بهانه است، بهانه‌های عاشقانه است... .

تنهای بی‌سنگ صبور، خونه سرد و سکوت و کور... توی شبات ستاره نیست، موندی و راه چاره نیست... اگر که هیچ کس نیومد، سری به تنهاییت نزد، اما تو کوه درد باش، طاقت بیار و مرد باش... .

| لينک ثابت | جمعه بیست و ششم بهمن 1386ساعت 2:21

منطقه مین، اندیشه فولادوند

با توام همیشه تنها
آخرین حس معاصر
بهترین شب شبِ قطبی
حاشیه‌نشین طاهر

صاحب مجلس ختمم
تو قرنطینه تشویش

تو شب کت بسته من
جز خودم چیزی نمونده
درب داغونم و تنها
آسمون ماه و تکونده

کفترای پشت بومی
یکی زنگی یکی رومی
هموشن جلد زمستون
با سرو کله خونی

می‌شنوی ترکش شعرُ
تو این منطقه مین
تن خمپاره تو باغچه‌اس
ولی ما به کوچه بدبین

این منم همیشه دریا
فرزندِ کتاب و گیتار
عاشق سرباز گمنام
کوچه و باروت و اصرار

اول صف واسه قصه
قصه‌های بی‌طرفدار
حالا تو خانه زمینگیر
ته خط گوشه دیوار

سر ظهر تو خواب مردم
حلق تو پر از پَر پرنده است
بسه هرچی حرف شنیدیم
ایندفعه تکان دهنده است

| لينک ثابت | یکشنبه بیست و سوم دی 1386ساعت 3:18

وقتی آب داغ باشد لبه‌ی تیغ درد نمی‌آورد

دلم برای یک مردن
بدون مقدمه تنگ شده
دوست دارم
یک جور خوب کلکم کنده بشه
هوای بارانی
زمین خیس خیس
شاید یک روز
گم شدم در خوابی دور
وقتی آب داغ باشد
لبه‌ی تیغ درد نمی‌آورد
در این زمستان لوتی‌کش
کاش به جای آب
لب تو داغ باشد

| لينک ثابت | دوشنبه بیست و ششم آذر 1386ساعت 0:7

ترک‌ سيگار ارزان‌ قیمت آسان‌تر از ترک‌ سيگار گرانقيمت‌ است‌

امشب بعد از مدتها
وقتی روی پرده سینما فرهنگ دیدمت
ریمل پشت پلکات
سایه پشت چشمات
سیاه بود مثل رنگ موهات و شعرات
از تیغ به تیر رسیدی دختر
برای همینه که تیغ انداختی گردنت
گوله مزش بیشتره
بدن اثیریت هنوزم اثیره
تو هیچ وقت اسیر کسی نشدی
همینه که اثیریت می‌کنه
می‌گم تو به زندگی و مرگ همزمان رودست می‌زنی
صبر کن، خاکم اسیر خودت می‌کنی
امشب روی پرده سینما
همان اثیری اسیر نشده بودی
می‌بینی ما حالمان خوش نیست
ما طبیعی نیستیم
ما عاشق‌ هم‌ نيستيم‌، ما معتاد هم‌ هستيم‌
امشب روی پرده
موهای تراشیده‌ی سرت می‌گفت: خودتی
چشمای خمارت می‌گفت: خودتی
پاهات. لعنتی. پاهات هم می‌گفت: خودتی
راه رفتن تو نفس از آدم می‌گیرد
امشب وقتی دیدمت یاد پرلاشز افتادم
یاد متروی سانژقمن، یاد کوچه شامپوینه
ساختمان مکرر، پلاک ۳۴
تو خود جنسی، اصل جنس
تو قیمت نداری، بی‌قیمتی
تو یک کبریت روشنی
که برای به آتش کشیدن یک دریا بنزین کافی هستی

| لينک ثابت | جمعه بیست و سوم آذر 1386ساعت 2:30

فراموش نکن! یک روز در خیابانی خاکی و لخت تنها خواهی مرد

پارچه‌ی سفید را کنار بزن
جرات داشته باش
او را می‌شناسی

از نفس افتاده‌ی تنها
بلند قامت خمیده
دیگر چهره‌‌ی آرام و خسته‌اش
در هاله‌ای از دود سیگار پنهان نیست.

| لينک ثابت | سه شنبه سیزدهم آذر 1386ساعت 16:29

عالیجناب، اندیشه فولادوند

ناگهان قل خوردم امشب در كفن عالیجناب
خوف دارم از مرور اين سخن عالیجناب

عاشقم كرديد و رفتيد و غزل تزريق شد
در شعورم مثل خون اهرمن عالیجناب

خودكشی كردم پس از بدرودتان در آینه
اعترافی تلخ با ضعفی خفن عالیجناب

آن تپانچه، یک گلوله، این شقیقه، حكم تیر
يادتان می‌آيد اصلن اسم من عالیجناب؟!

عشق را تفسیر كرديد از ازل تا آن اتاق
با ولع از تیشه بر سر كوفتن عالیجناب

یادتان می‌آيد آن شب بحث‌مان حول چه بود؟
حول افلاطون و عُشاق كهن عالیجناب

من كه قلابم به قلاب شما افتاده بود
دفن گشتم در شما بی‌گوركن عالیجناب

من كه از جغرافی بد اخم‌ها می‌آمدم
بی‌هوا عاشق شدم از روح و تن عالیجناب

خب شما جذاب بودید و سخن‌دان و بلد
لحن‌تان ذاتن پر از مُشك خُتن عالیجناب

جانم از شوق زیارت پشت لب‌ها حبس بود
لب گشودم جان بر آمد از دهن عالیجناب

با شما كمبودهایم رنگ عرفان می‌شدند
چشم‌تان ناموس بود عین وطن عالیجناب

عاشقم كرديد، نفرين بر شما... "انديشه" مُرد
یادتان می‌آيد اصلن اسم من عالیجناب؟

| لينک ثابت | شنبه دهم آذر 1386ساعت 1:27

شکار و شکارچی هر دو زنده هستند

به اندازه تخت‌جمشید بین ما فاصله بود. توی آن تاریکی داشتم نگاهش می‌کردم. صورت و چشمهایش هنوز خمار بودند. داشت سوار ماشین پارک شده آن طرف خیابان می‌شد. می‌دانم فیزک ثابت می‌کند که او نمی‌توانست مرا ببیند. آخر به اندازه خیابان تخت‌جمشید بین ما فاصله بود.

تازه تاریکی هم بود. یک‌سال نشنیدن نفس همدیگر هم بود. ولی دید. یک لحظه برگشت بهم نگاه کرد. چشمهایش را تا زمانی که سوار ماشین شد از چشمهایم برنداشت. مثل شکارچی بود که شکارش را بو می‌کشد. لعنت به تو که خیلی نابی. هنوز هم لذت نابی لعنتی.

| لينک ثابت | چهارشنبه بیست و سوم آبان 1386ساعت 0:28

دخترهای زیبا هرگز سنگسار نمی‌شوند

دخترهای زیبا
تنها دخترهای زیبا خودکشی می‌کنند
و خودکشی یعنی رقص

دخترهای زیبا
در مقابل مرگ زودتر اسلحه می‌کشند
و اغواگرها همیشه اغواگر هستند
حتی در دوئل

دخترهای زیبا هرگز سنگسار نمی‌شوند
خودکشی می‌کنند
و این یعنی دهن‌کجی به جهان

تقدیم به مرلین مونرو که زودتر از مرگ اسلحه کشید
و همه دخترهای زیبایی که مثل او هستند.

| لينک ثابت | سه شنبه بیست و دوم آبان 1386ساعت 23:21

زن‌ها وقتی صبح لباس می‌پوشند نوشته‌ی ریچارد براتیگان

وقتی زن‌ها صبح لباس می‌پوشند می‌شود یک تبادل زیبای ارزشها را دید، و اینکه او چقدر آکبند است و شما تا حالا لباس پوشیدنش را ندیده اید. عشاق هم بوده‌اید و دیشب را با هم خوابیده‌اید و کاری نمانده که نکرده باشید و حالا وقت آن است که او لباس بپوشد.

شاید شما صبحانه خورده باشید و او ژاکتش را پوشیده و با تن نرمش توی آشپزخانه جولان داده که یک صبحانه‌ی مختصر و مفید لختی برای شما درست کند و با هم مفصل درباره شعرهای ریلکه بحث کرده‌اید و از اینکه او چقدر می‌داند شاخ درآورده‌اید.

حالا هردوتان آنقدر قهوه خورده‌اید که دیگر جا ندارید و وقت آن است که او لباس بپوشد و وقت آن است که برود خانه‌شان و وقت آن است که برود سر کار و شما می‌خواهید تنها باشید چون توی خانه چند تا خرده کاری دارید و می‌خواهید با هم بروید بیرون خوش و خرم قدم بزنید و وقت آن است که شما بروید خانه و وقت آن است که شما بروید سر کار و او توی خانه چند تا خرده کاری دارد.

یا... شاید این فقط عشق است. حالا به هر حال، وقت آن است که او لباس بپوشد و لباس پوشیدنش خیلی قشنگ است. تنش کم کم ناپدید می‌شود و لباس جایش را می‌گیرد. یک جور بکارت در این کار هست. حالا لباس‌هایش را تنش کرده، و آغاز به پایان رسیده.

| لينک ثابت | دوشنبه چهاردهم آبان 1386ساعت 22:30

آرمان نه، بگو جرجیو آرمانی

کمرهای تاتو شده
ناخن‌های پتیکور شده
تو برند تن اسیرند
این ملت بیچاره شده

خاک جبهه این روزا خریداری نداره
از پیر، همت و باکری گفتن تابوی بالای داره

این قوم بدون سردار
می‌مونند مثل کفتار
مینی‌داف‌های پل پارک وی
نشسته‌اند در یک کافه‌ی دردار

برادر جان
سرداران من سر می‌شکنند تا وقتی سردارند
ولی حالا همه جمله بر دارند

از سنگر، منگر، کلاش و آرپی‌جی
تا سیمنوف، خاک، پلاک و بسیجی
این روزا هیچ کدوم آشنایی ندارند
نئو روشنفکرها اینا رو بیاد نمی‌یارند

بردارند و بر دارند
بربامند و بر مانند
بر کامند و بر یادند
بر عیشند و بر نوشند
بر هوشند و بردوشند

| لينک ثابت | یکشنبه ششم آبان 1386ساعت 18:35 |

سیگار، اندیشه فولادوند

خميازه‌های کش‌دار، سيگار پشت سیگار
شب گوشه‌ای به ناچار، سيگار پشت سیگار
این روح خسته هر شب، جان کندنش غريزیست
لعنت به اين خودآزار، سيگار پشت سیگار

پای چپ جهان را، با اره‌ای بريدن
چپ پاچه‌های شلوار، سيگار پشت سیگار
در انجماد يک تخت، این لاشه منفجر شد
پاشیده شد به دیوار، سيگار پشت سیگار

بر سنگفرش کوچه، خوابیده بی‌سرانجام
این مرده کفن خوار، سيگار پشت سیگار
صد صندلی در این ختم، بی‌سرنشین کبودند
مردی تکيده بیزار، سيگار پشت سیگار

تصعید لاله گوش، با جيغ‌های رنگی
شک و شروع انکار، سيگار پشت سیگار
مردم از اين رهایی، در کوچه‌های بن‌بست
انگارها نه انگار، سيگار پشت سیگار

این پنچ پنجه امشب، هم خوابگان خاکند
بدرود دست و گيتار، سيگار پشت سیگار
ماسیده شد تماشا، بر میله میله پولاد
در يک تنور نمدار، سيگار پشت سیگار

صد لنز بی‌ترحم، در چشم شهر جوشید
وین شاعران بیکار، سيگار پشت سیگار
در لابلای هر متن، این صحنه تا ابد هست
مردی به حال اقرار، سيگار پشت سیگار

اسطوره‌های خاین، در لابلای تاریخ
خوابند عين کفتار، سيگار پشت سیگار
عکس تو بود و قصّه، قاب تو بود و انکار
کوبيدمش به ديوار، سيگار پشت سیگار

مبهوت رد دودم، این شکوه‌ها قديميست
تسليم اصل تکرار، سيگار پشت سیگار
کانسرو شعر سیگار، تاریخ انقضاء خورد
سه، یک، مميز چهار، سيگار پشت سیگار

ته مانده‌های سیگار، در استکانی از چای
هاجند و واج انگار، سيگار پشت سیگار
خودکار من قدیمی‌ست، گاهی نمی‌نويسد
یک مارک بی‌خریدار، سيگار پشت سیگار

| لينک ثابت | چهارشنبه بیست و پنجم مهر 1386ساعت 1:4

به حرمت آن دست‌ها که کوکتل مولوتف ته فیلم The Wall خالی کرد

می‌خواهم آنقدر بزرگ شوم
که ديگر دل‌ام حتی برای يک لبخند الکی هم تنگ نشود
می خواهم آنقدر بزرگ شده باشم
که روحم به پیله‌ی تنهایی‌ام نگنجد

به پنچه خونین رضا موتوری روی پرده سفید سینما
می‌خواهم آنقدر بزرگ شوم
که از يک نگاه دروغی بغضی نداشته باشم

می‌خواهم آنقدر بزرگ شوم
که مثل کارگاه دورمر تو اینسومنیا
بتوانم بدون هيچ ترسی از تنهايی بخوابم

| لينک ثابت | چهارشنبه هجدهم مهر 1386ساعت 23:49 |

یک‌بار به زندگی گفتم:
دوست دارم صدای مرگ را به گوش بشنوم.
آن‌گاه زندگی صدایش را اندکی بلندتر کرد و گفت:
هم اینک تو صدای مرگ را می‌شنوی.

جبران خلیل‌جبران

| لينک ثابت | شنبه چهاردهم مهر 1386ساعت 12:27

یک خيانت روزمره، اندیشه فولادوند

ببين!
من از همه ماجرا خبر دارم
از آن خيانت بی‌ادعا خبر دارم
بدون حرف برو ، واژه‌ها خطرناكند
تمام رخت و لباست درون آن ساک‌اند
بدون حرف برو آن كليد را بگذار
بدون حرف، رجز، تسليت به من، كفتار!

ببين، من از همه ماجرا خبر دارم
دروغ پشت دروغ، به خدا خبر دارم
ببين تمام تنم مثل بيد می‌لرزد
لبم كه اسم تو را سر بريد می‌لرزد
حوالی نفسم انتقام زندانی‌ست
و حكم تبرئه‌اش یک هوای طوفانی‌ست

ببين، من از همه ماجرا خبر دارم
از آن دروغ به شب مبتلا خبر دارم
چرا دروغ به من؟! من كه عاشقت بودم
حريص دفتر ثبت دقايقت بودم

اگر كه ثانيه يخ بسته بود می‌گفتی
به درز فاجعه نخ بسته بود می‌گفتی
منی كه لهجه افكار صامتت بودم
برای حرف زدن پای ثابتت بودم

بدون حرف برو آن كليد را بگذار
بدون حرف، رجز، تسليت به من، كفتار!
بدون حرف برو، بحث ما خود آزاری‌ست
تمام شد به خدا ، اين غرور كفتاری‌ست

ببين، من از همه ماجرا خبر دارم
از آن خيانت بی‌ادعا خبر دارم
چرا دروغ به من؟! من كه عاشقت بودم
حريص دفتر ثبت دقايقت بودم
منی كه لهجه افكار صامتت بودم
برای حرف زدن پای ثابتت بودم

بدون حرف برو واژه‌ها خطرناكند
پر از دروغ و سرابند و گاه غمناكند

اندیشه فولادوند

پانوشت:

عاشق آن قسمتی هستم که اندیشه می‌گوید: حوالی نفسم انتقام زندانی‌ست و حكم تبرئه‌اش یک هوای طوفانی‌ست. و آنجایی که زمزمه می‌کند: بحث ما خود آزاری‌ست. اندیشه از پنهان‌ترین زوایای روح آدمی سخن می‌گوید. می‌بخشید که هیچ وقت گردباد درک نکردید. چون بحث ما خود آزاری‌ست.

| لينک ثابت | پنجشنبه پانزدهم شهریور 1386ساعت 1:51

ما داشتیم حرف‌هایمان را
برای آب زمزمه می‌کردیم
تقصیر ما نبود
که تو عاشق صدای ما شدی؛ شاپری.

علیرضا محمدی

| لينک ثابت | شنبه دهم شهریور 1386ساعت 9:45

آخرین وسوسه مردن

مرگ هم در مقابل ما کم می‌آورد
عزراییل هم حتی

طبقه‌ی اول بیمارستان لقمان. بخش خودکشی. جایی غریبی است. فضایی وهم‌آلود و اساطیری. پر از جادو و انرژی‌هایی ماورای‌طبیعی. همچون ساکنان غیر مقیمش: غیر طبیعی. امشب ۳۵ دختر و پسر بدون هماهنگی قبلی سر از طبقه‌ی اول بیمارستان لقمان در می‌آورند. (شاید تنها بخش بیمارستانی در تهران باشد که دختر و پسر در یک مکان واحد و بدون هیچ‌گونه مانعی با هم و در کنار هم بستری هستند)

همه‌ی این سی و پنج‌نفر بدون استثنا به دلیل خوردن قرص‌های آرامش‌بخش یا همان مُسَکِن با دزهای مختلف سر از طبقه‌ی اول در آورده‌اند. کسی میان آنها نبود که سَم خورده باشد. دختری با خوردن ۱۷۰ عدد کدیین رکورددار بالاترین بلعیدن قرص بود. و مردی زن‌دار که با خوردن ۱۰عدد قرص مختلف کمترین مصرف را در بین بچه‌ها داشت.

میانگین خوردن قرص میان عدد ۴۰ و ۵۰ در نوسان بود. همه‌‌ی این بچه‌ها خود یک پا دکتر داروساز بودند. آشنایی بسیار زیاد دخترها و پسرها از داروها، دکترها و پرستارها را گیج کرده بود. فکرش را هم نمی‌کردند این بچه‌ها با این سن‌ و بدون اینکه دانشجوی رشته‌ی داروسازی باشند بتوانند این گونه داروها را از هم تمیز بدهند.

تجزیه و تحلیل کردن قرص‌ها و قدرت تخریبی‌شان دیگر دود از سر آنها بلند می‌کرد. وقتی کسی از راه می‌رسد بدون برو و برگرد اول باید شربت پرمگنات را لاجرعه سر کشد. بعد هم بسته به نوع چیزی که بلعید باشد پادزهرش تجویز می‌شود. اگر همان ۴۰ و ۵۰ قرص را خورده باشد سه سرم شستشو دریافت می‌کند و همین جور سرم‌ها بسته به تعداد و نوع مصرفی که کرده باشد فرق می‌کند.

سطل‌هایی که دور تا دور تخت‌ها و تشک‌هایی که کف زمین است و از همه‌شان بوی تند و محو استفراغ به مشام می‌رسد. آنقدر بالا می‌آوردند تا دیگر فقط صفرا از دهانشان خارج ‌شود. مایعی لزج بدبو. که آخرین چیزی است که در انتها از معده خارج می‌شود. اینجاست که طرف حالش رو به بهبود می‌رود. آنقدر بالا می‌آورد تا انتهای ذره‌ی آرامش‌بخش هم از تنش خارج شود.

بعد از این راه رفتن‌های گیج و ویج، کعوج و معوج در راهروی بخش طبقه‌ی اول خود یکی از خلسه‌وارترین لحظه‌هاست. تا ساعات‌ها این نشئه‌گی به دلیل بالا بودن مصرف در بدن باقی می‌ماند. این تلو تلو خوردن‌ها. کشیده شدن پاها به روی زمین. به در و دیوار خوردن‌ها. نگاه‌های سراسر مشکوک همراهان دیگر بستری‌شدگان. نورهای سفید لایت سقف. سایه‌ها. صداهایی که فقط به گوش آنهایی می‌رسد که پیراهن تن‌شان آبی است.

لباس کسانی که خودکشی می‌کنند آنجا آبی است. دخترها روسری سرشان هم آبی است. آنجا هم آنها یک تکه بیشتر از پسرها لباس دارند. غیر از پیراهن و شلوار. این رنگ آبی آنجا یک رنگ خاص و بازسازی کننده است. جنس این آبی یک چیز دیگر است. همه‌ی اینها در کنار هم خلسه‌ای غریب و دلنواز را تولید می‌کند. تجربه‌ای بکر و دست‌نیافتنی.

| لينک ثابت | جمعه دوم شهریور 1386ساعت 2:45 |

تیغ و ابریشم

دست تو حرمت جهان است

ای زخمی تو بگو
چند نفر را می‌شناسی
که معنای باند دور مچ را بدانند؟
چند نفر فقط چند نفر
دردِ تیغ و رگ را می‌فهمند؟
بوسیدن دست زخمی‌ تو
عاشقانه‌ترین لحظه‌ی تاریخ است
آن باند دور مچ
که از زخمگاه تیغ و رگ محافظت می‌کند
شرافت روزهای بی‌شرف است
و آن زخم
پناهگاه امن جهان

| لينک ثابت | پنجشنبه یکم شهریور 1386ساعت 1:2

در این رختخواب نمناک که بوی بدن تو و من را می‌دهد یک روز عاشقانه‌ترین پچ پچ‌ها در گوشمان شکل می‌گرفت و حالا صدای تهی است و غار غار کلاغی که از فراز سر ما پرید.

یادت هست دختر بهت گفتم: قطع رابطه و بی‌خبری، ترس و نگرانی می‌آورد. وقتی که کار به انزوا و بیگانگی و نفرت از محیط زندگی می‌کشد دلهره به وحشتی عظیم و خردکننده‌ای بدل می‌شود.

این هجوم تنهایی گاه و بیگاه چنان بر قربانی خود غلبه می‌کند که او را به کلی فلج می‌سازد. ممکن نیست کسی چنین حالتی را تجربه نکرده باشد. ترس مزمن، غیرعادی.

در این لحظه است که زندگی و مرگ به هم آمیخته می‌شود و در این اتاق که مثل قبر هر لحظه تنگ‌تر و تاریک‌تر می‌شود صدای خودکشی به گوش می‌رسد.

دیگر حتی از چشم‌های مهیب و افسونگر تو هم کاری ساخته نیست. چشم‌هایی که در عین حال مضطرب، وعده‌دهنده، متعجب و تهدیدکننده هستند.

آن دو چشم که هر تنابنده‌ای را از پا در می‌آورد. و به نیستی و نابودی سوق می‌دهد. این چشم‌ها می‌ترسد و جذب می‌کند و یک پرتو ماورا‌طبیعی مست‌کننده در ته آن می‌درخشد.

چشم‌های مورب، گونه‌های برجسته، دماغ‌ شهوتی، رنگ گندمی، سینه‌های لیمویی و بدن خمار تو برای یک عمر مردن کافی است.

| لينک ثابت | چهارشنبه هفدهم مرداد 1386ساعت 2:32