و اینک ما ایرانیان در پایان اصلاحات خویش و درآغاز اصلاحات جهان جدید در تعلیق نشستهایم. نا امید از خویش و امیدوار به غیر شدهایم. اما نه آن نا امیدی و نه این امید هیچ یک محل اطمینان نیست. گرچه گفتهاند جهان، پیر است و بیبنیاد. اما جهان نو، نیز چنین است. پس از این فرهادکش نیز فریاد.
پانوشت:
این نوشتهی محمد قوچانی است از کتاب نازیآبادیها. حس مرموزی دارد.
| لينک ثابت | چهارشنبه سی ام خرداد 1386ساعت 18:44
