گردباد

یک فاحشه قد بلند با موهای بلوند و صورتی اغواگر. که غیر از رابطه برقرار کردن با مردها برای خوابیدن خیلی خوب بلد است که سیگار دود کند و پشت چشمانش را جوری نازک کند تا چشم‌هایش خمار به نظر برسد.

 

به خاطره پرداخت بدهی پسری که دوستش دارد و می‌خواهد نجاتش دهد، همه‌ی مردهای پولدار شهر را به آغوش می کشد تا بتواند در هر تریپ ۱۰۰۰ یورو به دوست پسرش کمک کند.

 

نکته‌ی بامزه اینجاست که این فاحشه با همه می‌خوابد به غیر از پسر مورد علاقه‌اش. یاد مسیح و مریم مجدلیه به خیر.

 

مریم با تمام بازرگان‌ها و پولدارهایی که از شهرهای دور برای خوابیدن با او می‌آمدند در رختخواب حاضر شد. ولی با تنها کسی که نخوابید مسیح بود. و چه رازی در این نخوابیدن نهفته است؟

 

آنجل - آ دهمین فیلم از کارگردان پروفشنال و نیکیتا است. لوک بسون این پسر پاریسی سینمای جهان با آخرین فیلمش که پیشترها بارها و باها تاکید کرده بود که بیش از ده فیلم نمی‌سازد دست روی نقطه حساسی گذاشته است.

 

همه چيز سياه و سفيد و خاکستری است. پاريس زيبا نيست. بسون روی ديگر عروس شهرهای جهان را به تصوير می‌کشد. و چه تصویر کوبنده‌ای را نشانم می‌دهد. سردی صحنه و روابط آزارمان می‌دهد. آنقدر که بارها سعی می‌کنید از خیر دیدن آخرین فیلم لوک بگذرید. ولی شما را گریزی نیست.

 

یک دختر برای نجات یک پسر به تن فروشی روی آورده. يک دختر بلوند، قدبلند و به غايت زيبا - با نام آنجل - آ (فرشته) که بعد هم معلوم می‌شود واقعن فرشته‌ای از جانب خداست - رنگ جهان را عوض می‌کند.

 

صحنه‌هایی که آنجل - آ در دیسکو شروع می‌کند مخ مردهای پولدار را زدن تا از هر کدامشان هزار یورو برای خوابیدن بگیرد فراموش نشدنی هستند. فیلم‌برداری سیاه و سفید فیلم در این صحنه‌ها که باید پر از رنگ و شور و گرما باشد. خیلی کمک می‌کند تا پوچی روابط به چشم بیاید. و زنده بودن هميشگی پاريس، اين جا رنگ می‌بازد.

 

جایی که آندره دارد توی سرویس بهداشتی دیسکو می‌گردد تا آنجل - آ که با یک پسر پولدار به یکی از اتاق‌ها رفته است پیدا کند. و در اول فقط صدای تلمبه زدن را می‌شنود و بعد با صدای بلند از آنجل - آ می‌خواهد که به این کار پایان دهد چون حاضر نیست این پول قبول کند.

 

ولی هم آنجل - آ و همان پسر پولدار از آندره می‌خواهند که برود دم در دیسکو منتظر باشند تا کارشان تمام شود. تحقیر آدمی به خوبی نمایان است. البته این واقعییت است و حقیقت چیز دیگری است. یا صحنه‌هایی که آنجل - آ بعد از پایان هر تریپ با مردهای پولدار که از توالت خارج می‌شود سرمست از موفقییتی که کسب کرده هدبنگ می‌زند و دستش را در هوا به نشانه پیروزی تکان می‌دهد.

 

 

لوک بسون لعنتی قبلن یاغی بودنش را به ما ثابت کرده بود. با ژان رنو و ناتالی پورتمن و آن گلدان معروف فیلم پروفشنال. لوک در این آخرین فیلمش پايان جهان شخصيت‌اش را به وضوح رو در روی ما قرار می‌دهد. دوست داريم بسون دوربين‌اش را بچرخاند و کمی آن طرف‌تر، جهان پر از رنگ و نور خيابان سنت دنی را نشانمان دهد، اما لوک روی ديگر سکه را می‌بيند. جهان تلخی که با ما – اما گاه دور از چشم ما- در لايه های زيرين شهر جريان دارد و نفس می‌کشد.

 

بسون فقط به همین نشان دادن عریان واقعییت قانع نیست. بلکه از ورای خشونت عریان خودفروشی دختر قد بلند و موبلوند به لطافت و حقیقتی شاعرانه دست می‌یابد. به قول رند شیراز: 

 

بر بساط نکته‌دانان خودفروشی شرط نیست
یا سخن دانسته گو ای مرد عاقل یا خموش