گردباد

شاهد از بچه‌ها تیم ملی ما را به بازی وطن کشیده است. بدون هیچ گونه حرف اضافه بازی می‌کنیم:

من تهران خودمان را دوست دارم، هر چه که می‌خواهد باشد، باشد. من دوستش دارم و فقط در آنجاست که وجودم هدفی برای زندگی کردن پیدا می‌کند. آن آفتاب لَخت ‌کننده و آن غروب‌های سنگین و آن کوچه‌های خاکی و آن مردم بدبخت مفلوک بدجنس فاسد را دوست دارم.

_{ساندویچ بابک، جنب مجموعه فرهنگی تهران در جاده قدیم شمیران، عکس از: امیر
شهریور ۱۳۸۶}