سی روز برای زندگی کردن کافیست. نه کمتر و نه بیشتر٬ با من دیوانگی کن و بعد از آن خداحافظ. سی روز با من٬ در آپارتمان من٬ در اتاق خواب من٬ در آشپزخانهی من٬ در وان سفید من٬ کنار تلویزیون همیشه خاموش من بمان تا معنای واقعی زندگی را بفهمی که در این سالها چیزی که میکردی زندگی نبوده.
۳۰ روز با من باش٬ صبح٬ ظهر٬ شب٬ نصفه شب. با من لیسی به بستنی قیفیات بزن و کارهای همیشه مهمت را فراموش کن. زیر باران با من برقص و با جملهی نفرت انگیز الان سرما میخوریم حالم را نگیر. سی روز با من شاد باش و استرسهایت را قورت بده. موبایل لعنتیات را خاموش کن.
ساعت مچی گران قیمت مزاحمت را توی سینک ظرفشویی بنداز. بیخیال کار٬ بیخیال دیگران٬ بیخیال زمان و عقربهی ثانیه شمار. هیچ وقت نفهمیدم چرا از خندههای بیبهانهی Charlize Theron در سوییت نوامبر خوشم میآید. واقعن کسانی که سوییت نوامبر را ندیدهاند از زندگی چه لذتی می برند؟
