لکان در نقد معروفش بر داستان پلیسی «نامه مسروقه» از ادگار آلنپو این نگاه جدید در نقد روانکاوانه ادبی را مطرح میکند که این نامه و هر متن هنری دارای یک «نظم سمبولیک» است و این «نظم سمبولیک» متن، در یک رابطه «متن/خواننده» در واقع خواننده را و تمناهای او را ساختاربندی میکند و به آنها نقشی سمبولیک، رئال یا خیالی در بازی و سناریوی خویش میدهد.
در داستان «نامه مسروقه» که حکایت دزدیده شدن یک نامه از دربار تو سط یک وزیر است، آنگاه از پرنسسی که این نامه احتمالن برای او ست تا وزیری که آن را میدزد و کارآگاهی که در نهایت آن را بازمییابد، همه بدور این نامه در یک سری ارتباطات نوآرگونه با نامه قرار میگیرند مثل ارتباط سمبولیک کارآگاه و یا ارتباط وزیر با آن همینگونه نیز متن ادبی و اثر ادبی خالق این نقشها و حالات در میان خوانندگان خویش و قادر به ساختاردهی به تمناهای آنهاست.
| لينک ثابت | چهارشنبه سیزدهم مرداد 1389ساعت 13:30
|
