خواب دیدم نخل طلای امسال به گریندهاوس کوئنتین تارانتینو رسیده است. از خواب که بیدار شدم حس خوبی داشتم. این خواب تارانتینویی بهم خیلی چسبید. تعبیرش را به نظاره خواهیم نشست.
بلند شدم و برای خودم قطعهی Crown Royal از Run-Dmc را گذاشتم. فضای امپرسیونیستی و جادویی این موسیقی را خیلی دوست دارم. فضا به شدت استرلیزه و طاعونی است. مثل برشی از شاهکارهای تارانتینو.
بچه نابغهی هالیود به همراه رفیق گاوچرانش یک فیلم مشترک ساختهاند که به گفتهی خود تارانتینو برای طبیعیتر شدنش گرد و خاک و کثافت به فضا اضافه کردهاند.
میدانید که رابرت رودریگوئز کارگردان Sin city است. و در تیتراژ فیلم اسپیشیال تنکسی هم از کوئنتین تارانتینو کرده است.
عاقلها بروید کنار. تارانتینو -ی دیوانه و رودریگوئز خل و چل آمدهاند تا ما را به میهمانی دیوانهگان دعوت کنند.
گریندهاوس چیست؟ در فرهنگ پالپ امریکایی، گریندهاوس به سالنهایی اطلاق میشد که فیلمهای بنجل نمایش میدادند.
فیلمهای درجه دو و کمهزینهای که به نمایش افراطی خشونت یا مسایل جنسی میپرداختند. گریندهاوسها در اوایل دهه نود و با ظهور ویدئوهای خانگی محو شدند. طی سالهای زیادی بازار معمول این نوع سینما با آثار ارزان ژاپنی و چینی (فیلمهای کونگفویی یا سامورایی) گرم بود.
ژانرفیلمهای بنجل (B movie) در عین حال که با اهداف صرفن تجاری پا گرفت ومحصولاتش خود را ملزم به رعایت قواعد معمول هنری نمیدانستند اما به تدریج و با ظهور پستمدرنها، زیباییشناسی خاص خودش را پدید آورد و معانی منفی نامش از بین رفت. چنانکه برخی کارگردانان برای خلق فضاهای نامتعارف یا مضامین تابوشکن ساختار فیلم بنجل را برای آثارشان بر میگزیدند.
فیلم« بیل را بکش» تارانتینو در زمره نسل جدید ژانر فیلم بنجل طبقه بندی میشود. از مهمترین زیر شاخههای نوع گریندهاوس میتوان به اینها اشاره کرد : گریندهاوسهای کلاسیک، سیاه، اروتیک، شوکآور، خونآشامی، زامبی و آدمخواری.
